ستایش: لطف خدا یازدهم
ستایش: لطف خدا
ستایش (لطف خدا) قالب: مثنوی
به نام چاشـــــنی بخــــــش زبانها حـــلاوت سنج معـــنی در بیـانها
حلاوت: شیرینی/ چاشنی: مزه، طعم / زبان: مجاز از سخن / چاشنی بخش زبان: حسآمیزی / حلاوت سنج: کسی که شیرینی را ارزیابی میکند، کسی که ملاک ارزیابی شیرینی است / حلاوت سنج معنی: حسآمیزی /
بازگردانی: به نام خداوندی که نام او در زبانها جاری است و بیانها را با نام خود شیرین میگرداند.
بلند آن سر که او خــــواهد بلندش نژند آن دل که او خواهــد نژندش
نژند: خوار و زبون، اندوهگین / بلند آن سر: کنایه از سرافراز / سر: مجاز از انسان / دل: مجاز از انسان / سر، دل: تناسب / تلمیح به آیه: تعز من تشاء و تذل من تشاء.
بازگردانی: خداوند هر که را بخواهد بلندپایه و هر که را بخواهد افسرده و غمگین میگرداند.
در نابسته احســــان گشــــادهسـت به هرکس آنچه میبایست دادهست
احسان: نیکی، داد ودهش، بخشش / گشاده: باز / نابسته: باز / در احسان: تشبیه رسا یا فشرده.
بازگردانی: خداوند احسان و بخشش فراوانی دارد و به هر کس آن چه را شایسته اش است میدهد.
به ترتیــبی نهــــاده وضع عــــالم که نی یک موی باشد بیش ونی کم
عالم: جهان، نهادن: گذاشتن(بن ماضی: نهاد، بن مضارع: نه)/ نی: نه / نی یک موی باشد بیش ونی کم: کنایه از اینکه همه چیز در جای خودش قرار دارد / بیش، کم: تضاد
بازگردانی: خداوند جهان را بر شالوده حکمتی آفریده که همه چیز در جای خود نهاده شده؛ نه چیزی زیاد است و نه کم.
اگــــر لطفش قـــرین حال گــردد همـــه ادبارهـــــــا اقبال گـــــردد
لطف: مهر و نیکویی / قرین: همراه / ادبار: بدبختی / اقبال: نیک بختی / اقبال، ادبار: تضاد /
بازگردانی: اگر لطف و محبت خدا همراه انسان گردد، همه بدبختی های ما به خوشبختی بدل میشود.
وگــر توفیق او یک سـو نهد پای نه از تدبیر کـــــار آید نه از رای
توفیق: سازگار گردانیدن / پای یک سـو نهادن: کنایه از کنار کشیدن / تدبیر: اندیشه، چاره گری / رای: نظر / پای، رای: جناس ناهمسان.
بازگردانی: اگر لطف و یاری خداوند همراه انسان نباشد، هیچ چاره گری و نظری کارساز نیست و به کار نمیآید.
خـــرد را گــــر نبخشد روشنایی بمــــاند تا ابد در تیــره رایــــــی
تیره رایی: بداندیشی، ناراستی / تیره، روشنایی: تضاد.
بازگردانی: اگر خدا انسان را آگاه نکند(راه درست را به او نشان ندهد)، انسان تا ابد در نادانی و گمراهی به سر خواهد برد.
کــمال عقــل آن باشد در این راه که گـــوید نیستم از هــــیچ آگـــاه
بازگردانی: در راه شناخت خداوند بهترین و کامل ترین شیوع خرد آن است که به ناآگاهی و نادانی خود اعتراف کنی.
فراهاد و شیرین وحشی بافقی
مطالب این وبلاگ برگرفته از وبلاگ های دبیران زبان و ادبیات فارسی و مباحث ارسالی آن بزرگواران است. دانش آموزان با خواندن این مباحث می توانند ضمن افزایش اطلاعات خود در وقت خویش صرفه جویی نمایند.